Het is hier weer feestweek en de straat is van de mensen met bier in hun hand en af en toe een verdwaalde angstige rollator. Ik kijk geboeid naar die flink aangeschoten mensen met rode hoofden. Gezellig vinden de meesten collega's. Het ziet er zo vanachter het glas gezellig uit ja, zo lang ze maar niet binnen komen. Sommigen kunnen bijna niet meer op hun benen staan en er lopen een aantal vreselijk opgedirkte oudere vrouwen die wanhopig naar elke man lachen, triest hoor. Toen ik bij de audicien werkte kwamen er ook zo'n stel gepimpte oude vrouwen voor batterijen voor hun hoortoestel. De audicien zei toen iets van : dames u hier op dit dronkemansfeest? Ze kwamen hier speciaal op af om lekker door een man bevoeld te worden, want die waren toch te dronken om te zien wie ze beet hadden.  Dat zeiden ze zonder te blikken en te blozen  Ik ben niet zo'n heldin en vond het toch een beetje eng om door die "dronken gezellige massa" heen te moeten. Gelukkig was daar mijn collega Jessica die zo lief was om deze 48 jarige schijtlijster bij de hand te nemen en naar buiten te begeleiden. Terwijl het eigenlijk eerder om gekeerd zou moeten zijn, want iedereen snapt dat onze jonge mooie collega Jessica eerder de kans loopt lastig gevallen te worden dan zo'n 48 jarige angsthaas.

Over angsthazen gesproken, ik zal nooit vergeten dat een kleuter aan het spelen was met een speelgoedpistool en hij nam iedereen zogenaamd onder vuur en iedereen speelde even mee en liep weer verder..... tot hij een groep mongolen tegen kwam.... Ook deze moesten hun handen omhoog doen en ze deden het ook net als iedereen. Alleen kleuter of niet, hij had al gauw in de gaten dat deze mensen echt bang waren. Hij groeide in een paar seconden van kleuter, tiener, volwassene, superhero,  tot god almighty. Ik weet nog wel dat ik zelf een kind was en dat ik echt verwonderd heb toegekeken hoe die kleine moeiteloos die hele groep in bedwang hield. Daar stonden ze allemaal de handen omhoog en angstig te piepen. Pas toen de begeleidster hem had overmeesterd, durfde ze er langs nog steeds met de handen omhoog en met hun gezicht naar hem toe, just in case....

Toen ze er bijna langs waren, kon de kleuter het niet laten om net te doen alsof hij ze ging pakken, nou de hele groep stoof hard gillend de hoek. Al word ik 100, vergeten doe ik dit niet.

Groeten

Annemarie

hai guys,

Heeft iemand ervaring met een cursus boekhouden via LOI of NTI of iets anders? Is het moeilijk? Heb je het gehaald? Is er werk in te krijgen? Alvast heel erg bedankt. 

Hoi allemaal,

Mijn vorige baas was een scheepsmakelaar. Een makelaar in hele grooottte schepen, gastankers enz. Hij was een forse man en ik noemde hem dikkiebigmans (hij weet uiteraard niets van deze bijnaam). Dikkiebigmans moest op zakenreis en zoals wel meer mensen reisde hij met een of andere hele goedkope rusissche maatschappij. Dankzij zijn forse postuur wist hij zich als een van de eerste het vliegtuig in te wurmen. Tevreden zette hij zich neer op de zo felbegeerde stoel vooraan, naast de deur met veel beenruimte. Vals lachend naar de rest, die hij opzij geduwd en gewalst had en die daar ook graag hadden willen zitten. Als iedereen binnen is, worden de deur gesloten, althans dat probeert men. De stewardess doet haar uiterste best, maar krijgt het niet voor mekaar. Ze haalt een collega erbij. Dikkiebigmans zit 1e rang het allemaal te bekijken. Dan wordt ook de piloot geroepen en met z'n allen (ja ook Dikkiebigmans heeft een handje meegeholpen) zit de deur dicht. Helemaal gerust is hij er niet op. Moet er niet een nieuw vliegtuig komen, denkt hij, in Nederland had dat waarschijnlijk wel gebeurd. Hij verwacht eigenlijk half en half dat iedereen het vliegtuig weer uit moet, maar nee, de stewardess buigt zich vriendelijk naar hem toe en vraagt of hij zo goed wil zijn om de deur een beetje in de gaten te houden en indien nodig alarm te slaan. Helemaal vertrouwen doen ze het niet, maar ze vertrekken toch. En terwijl de vliegmotoren ronken en het vliegtuig zich in beweging zet, heeft Dikkiebigmans spijt als haar op zijn hoofd dat hij op deze stoel zit, bij deze deur, die misschien open kan gaan.

Ik ben Annemarie, 48 jaar en werk in een apotheek. Hiervoor heb ik als secretaresse gewerkt voor een scheepsmakelaar en als administratief medewerkster van een hoortoestellenzaak. Af en toe wil ik hierover iets vertellen. Gewone grappige verhaaltjes, af en toe tips uit de apotheek en soms serieuzere zaken, maar vooral probeer ik humor over te brengen. Het leven is mooi en we wonen op een geweldige planeet waar de aliens jaloers op zouden zijn.

wordt vervolgd